Rollen

Op de rollenbank zitten is niet de meest stimulerende manier om te trainen, maar mijn TACX trainer laat ook het vermogen zien dat je trapt, en daar ben ik vanavond in geinteresseerd. Het wattage dat een fietser op de pedalen levert is de enige correcte manier om intensiteit te meten. Je snelheid op de weg, bijvoorbeeld, is van teveel variabelen afhankelijk (Wind, temperatuur, kleding, houding op de fiets, etc.). En ook hartslag, hoewel een belangrijk gegeven, zegt niet wat het lichaam precies presteert. Een powermeter voor de fiets is besteld, maar blijkt spoorloos verdwenen op weg van Duitsland naar Haarlem. Voorlopig alleen de rollenbank dus. De intervallen maken de training interessanter en de anderhalf uur vliegt voorbij.

Are you riding or hiding?

21 Februari
Het is 9 graden en het regent niet alsof het nog gaat stoppen. Vandaag staat een duurtraining op het plan. Tegen koud weer kan je je kleden, van regen verlies je het altijd. Wat je ook aan hebt, uiteindelijk wordt je nat. Ik zit binnen met een kop koffie en denk aan het schoonmaken van mijn fiets, vanavond. Blij dat ik geen mountainbiker ben, dan moet je elke dag je fiets wassen. Neil Young zingt Ohio terwijl ik me in mijn fietskloffie hijs. Plaatje klaar, Axel klaar, rijden.

Na 2,5 uur regent het nog steeds, alleen veel harder. Het fietspad begint op een sloot te lijken en de regen gaat pijn doen. Dat komt omdat het hagel is. Als dit doorgaat krijg ik het toch een keer te koud, maar de bui is leeg, de regen geeft het op en de rest van de rit blijft het droog en zonnig.
Vijf uur en drie kwartier op de fiets, 164km. De langste rit tot nu toe.

22 Februari
De vierde opeenvolgende training deze week, ik heb niet veel goesting als ik 's avonds op de fiets stap, maar dat gevoel ken ik. Na een minuut of 20 begin ik aan de kracht intervallen, en zodra de inspanning groter wordt, verdwijnt de loomheid. Grootste verzet (52x13) tegen de wind in en dan flink duwen. Het is vroeg in het seizoen, dus de intensteit is nog niet erg hoog. Genoeg om lekker warm te worden. 3 keer een minut of 7-8 aanzetten, uitrijden en de korte training zit er op.

Morgen is een lange werkdag, die staat dan ook op het schema met de R van Rust.

25 Februari
Gisteren stond een korte training op de rollenbank op het plan. Ik pak de "winterfiets" en stoot daarmee tegen het wiel van mijn carbonwonder. Dat valt met de bovenbuis precies op de metalen stelschroef van de rollenbank. Carbon is heel mooi spul: licht, sterk en in elke vorm te bouwen. Maar het kan niet goed tegen puntbelasting. Dus nu zit er een gat in mijn fiets, en ik ben een paar uur zoet met uitzoeken of, en hoe, dit gerepareerd kan worden. Het ziet er niet goed uit, maar de WeightWeenies helpen met kennis en advies.

Maar ik heb twee fietsen en stap vandaag op het onverwoestbare stalen winterkader en rijd een lekkere tempo training van 2,5 uur. In de regen, maar zonder onweer. Ik geniet met volle teugen van de tocht door de natte, mistige polder.

Startnummer 64

Ik doe dus mee. Op 7 Juni 2007 met 70 fietsers 7 keer de Alpe d'Huez beklimmen. Een berg geld van de buitencategorie bij elkaar fietsen voor de kankerbestrijding. Ik heb er nu al zin in. Goed, er moet voor die tijd nog wel wat gebeuren. Twee dingen maar, eigenlijk: Sponsors vinden, en fietsen. Gelukkig kan ik al fietsen.

Na de eerste paar gesprekken met vrienden en familie heb ik het vertrouwen dat het met de sponsoring ook goed gaat komen. Niet alleen geld, maar ook hulp wordt aangeboden om het verhaal te verspreiden.

Ik was natuurlijk al aan het trainen voor de Marmotte. Op zaterdag 7 Juli 2007 moet het sneller dan in 2006. Onder de 7 uur en bij de eerste 100 finishen. Als je het beste uit jezelf wilt halen, moet je doelen stellen. Dat werkt alleen als je een doel kiest dat je grenzen verlegt.

De Marmotte zo hard mogelijk rijden is een leuk persoonlijk doel, maar ik las de woorden van Paul Bierman, deelnemer 42. "Eerdere trofeeën dienen slechts om ooit mijn kleinkinderen mee te vervelen. Nu blijkt mijn geploeter op de Alpe nog een hoger doel te kunnen dienen." Ik heb zelf nog niet eens kinderen om te vervelen, dus de conclusie is simpel. 7 keer de Alpe op.

Ik heb wel vaker op een berg gezeten, ook op de Alpe. Maar hoe zal het voelen om er te rijden met zo'n leger achter me, en in zo'n fantastisch peloton?

Hoe groter het leger, hoe beter. Daar werken we aan.