maandag 23 april 2007

Vlaai

Heerlijk, die eerste beklimming, als je bij een temperatuur van 2 graden op de fiets bent gestapt. Een kilometer of wat stevig omhoog en je bent weer warm. De tourversie van de Amstel Gold Race werd een schitterende dag, ondanks de wat frisse start. 250 kilometer door de Limburgse heuvels met het Alpe d'HuZes+1 team. Een prima gelegenheid om eens kennis te maken met een stuk of dertig van de zeventig (st)rijders. De meesten waren er vorig jaar ook bij, dus een kans voor mij om naar hun ervaringen op de berg te vragen. Je komt misschien niet altijd tot de meest uitgebreide gesprekken, want je moet wel een beetje opletten. Voor de profs is de weg afgezet, voor de 10000+ amateurs niet. Een feitje dat een aantal van hen helaas lijkt te ontgaan. Soms leid dat tot begrijpelijke irritatie bij andere weggebruikers. Misschien kan je niet verwachten dat de hele meute zich ten aller tijde over fietspaden van een meter breed wurmt, maar als fietser de hele weg in beslag nemen is niet verstandig. Als het er op aankomt, verlies je het toch echt van die auto.

Voorop zat de gang er aardig in, en vooral bergop ging het erg lekker. Het tempoverschil trok de groep wel uit elkaar, maar bij de ravitaillering werd er steeds gewacht. Naarmate de kilometers vorderden, viel het mij op dat de verwachte dip uitbleef. Ik werd wel eens boos op de heuvels, maar daar ga ik alleen harder van trappen. Ik moest denken aan het antwoord van Pantani, toen hem werd gevraagd naar zijn agressieve klimstijl. "Ik hou van de bergen, maar soms is het genoeg, dan wil ik dat het voorbij is, dus val ik aan." Misschien dronken Marco en Johan wel eens een biertje samen. Waar hij zijn logica ook vandaan haalde, het werkte. Hij overleed in 2004, maar is nog steeds de Koning van onze berg. In de Tour de France van 1997 reed hij, aan het eind van een zware etappe, omhoog in 37 min 35 s. Er is tot vandaag nooit iemand sneller geweest op l'Alpe d'Huez.

Een tikkeltje trager beklom het Alpe d'HuZes+1 team de Cauberg; de laatste van de dag, en werd opgeslokt door de menigte aan de finish. Op de weg terug naar Haarlem daalde een aangename vermoeidheid over me neer, maar toch voelde ik me niet als iemand die meer dan 8 uur de Limburgse heuvels op en af had gefietst. Hoe kwam dat? De trainingsarbeid? Het geleende carbonwonder van Canyon? De schitterende omgeving? Het zal allemaal hebben geholpen, maar ik geloof dat de doorslaggevende faktor op Zaterdag uit de laadruimte van een alom aanwezig bestelbusje kwam. Het betreft een volkomen legale substantie, en staat (vooralsnog) op geen enkele lijst. Wat je moet hebben komt niet uit Spaanse laboratoria, maar uit Limburgse bakkerijen: Rijstevlaai.

Guusje, Leon,
Bedankt!

zondag 15 april 2007

Vanaf het balkon..

..met een pilsje in de hand, de stand-by dienst over, en 520km in de benen. Een lekker fietsweekje. Ik vind dat zelf trouwens best veel, maar alles is relatief. Er schijnen ook mensen te zijn die dat in één dag rijden. Toch; mijn neef heeft een sport auto en rijd daarmee geregeld toertochten. Ik stel één van mijn trainingsroutes voor. Hij kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan: "Veel te lang man."

Het bier smaakt goed, net alsof ik het verdiend heb.

Johan

2 tot 8 april... Hoe minder gezegd over die week, des te beter. As je geen fiets heb, ken je ook niet fietsen.

donderdag 5 april 2007

Loosdrecht en de Centen

Best mooi daar. Vorige week besloot ik mijn werkterrein eens wat naar het Oosten te verleggen, voorbij de A2. Je bent even onderweg, vanuit Haarlem, maar dan heb je ook wat. In de zon, ongestoord (lees ongestopt) fietsen om en door de Loosdrechtse Plassen. Even bijtanken bij de fietsenmaker in Loenen a/d Vecht (Nee, ik heb geen Isostar, wel een kraan, achter in de werkplaats) en nog een keer in basiskamp Nieuwkoop. Voor je het weet, ben je terug in Haarlem en heb je er zo'n 200 kilometer opzitten. Dat schiet op.

Sinds December heb ik er zo'n 3700 gereden en daar zitten heel wat natte kilometers bij. Het carbonwonder wacht nog op een nieuw frame en de oude stalen fiets is nu simpelweg op. Het groot onderhoud duurt nog tot komend weekend, dus ik moet mijn plan wat bijstellen voor deze week. De rollenbank is nog wel een optie, dus trainen kan wel, alleen niet zo veel/lang. En dat komt niet eens zo slecht uit, want de sponsoring begint goed te lopen en dat brengt wat werk met zich mee. Afgelopen maandag kreeg ik het nieuws dat mijn werkgever, Transavia.com, mij met een bijzonder mooi bedrag gaat sponsoren. Dan moeten er een aantal dingen geregeld worden, waarbij me opvalt hoe snel en doeltreffend de betrokken collega's dit oppakken en afwerken. Mag ik even een beetje trots zijn op mijn bedrijf?