Natklimmen

Als het 7 Juni regent, weet ik in ieder geval hoe het moet. Op Hemelvaartsdag 6 uur de lussen afgewerkt die Laura Verhoeven & partner hadden uitgezet rond La Roche en Ardenne. De voorbereiding van dit koppel was bijna perfekt; alleen het weer was over het hoofd gezien. We hebben daar tijdens het rijden uiteraard vaak en luidkeels over geklaagd bij Laura. Toch zat ik breed glimlachend op de fiets. Natklimmen, droogklimmen, alles beter dan de eindeloze vlakte met haar eindeloze tegenwind. Poldermoe, een term waarin veel Hollandsche Alpe d'Huzessers zich kunnen vinden. Als je in Nijmegen woont ben je al bevoorrecht. Wat fietsen betreft tenminste.

Behalve de heuvels was ik ook blij met de fiets: mijn nieuwe Canyon, uitgerust met powermeter. Zo blij dat, nadat de rest van de groep de nattigheid voor gezien hield, ik nog tweemaal de Col du Haussire aan de hoogtemeters toevoegde. Als beloning werd het droog en kwam zowaar de zon door. De volgende ochtend ook, dus bij een graad of 20 nog een uurtje of drie warmgeklommen.

Een week later weer dezelfde kant op, dit keer voor TBT. Tilff-Bastogne-Tilff, oftewel Luik -Bastenaken-Luik, maar dan zonder Luik, omdat de stad niet geschikt is om ruim 8000 fietsers door te laten. 230km met een boel klimwerk. Het weer zat mee, na 170km werd het al bijna droog. Aangezien er wat tempo verschillen waren in het selecte groepje Alpe D'Huzessers dat aan de natte start verscheen, kwam er vrij snel een splitsing. In de regen is het nogal onprettig om stil te staan. Het klimmen ging weer als in La Roche: zware zaligheid. Echter, bij het keerpunt in Bastogne, na een kilometer of 90, sloeg de koude hard toe. Het verwisselen van een lekke band in de stromende regen hielp niet mee (Ik wist trouwens niet dat punaises strooien een Waalse sport was). Fausto en ik reden op dat moment al een tijdje samen, en we besloten even af te stappen om in een winkelcentrum naast de stempelpost op te warmen. Dat was een een slechte beslissing. De bestelde koffie kwam niet, want het café was niet voorbereid op de hordes dampende en druppelende fietsers. Van stilzitten in je zeiknatte fietskleren word je nooit warm, dus dan blijft er maar één ding over; jezelf warm fietsen. Dat lukte, maar de inspanning kostte me veel. De laatste 3 cols gingen nog steeds in een stevig tempo, maar ik was leeg en moe. Op de Redoute werd ik voor het eerst die dag ingehaald tijdens een klim. Ik haakte aan, maar de goesting om er over heen te gaan ontbrak. Ik nam het op als een les.

Van een goede generale repetitie leer je iets. Op de Alpe kunnen we elke weersoort verwachten. Je lichaam op temperatuur houden is dan cruciaal, want onderkoeling en oververhitting zuigen alle energie uit je lijf. Dus, naar Frankrijk neem ik mee: kilo's kleren en bergen bidons. Wie daar wie inhaalt doet er niet toe. De zevende keer onder de finishboog doorrijden wel.

In de Elzes

De discussie over de beste fiets bij slechte omstandigheden kan gesloten worden. Als de modder metershoog komt, kiezen sommigen misschien de full-suspension fiets. Anderen stappen onbevreesd op hun racefiets, mogelijk met spatbord. De veldfiets, zeggen weer anderen. Ik zeg, de huurfiets! Want hoe heftig het hondenweer ook mag zijn, de huurfiets presteert altijd. Hij verslijt niet, is nooit te mooi of te nieuw voor de blubber en wordt ook nooit te vies om te gebruiken. De huurfiets is simpelweg onverwoestbaar. Dat is misschien niet waar, maar wat dondert het? Jij hoeft de zaak niet opnieuw af te stellen, of de onderdelen te vervangen. En het allerbelangrijkste, de huurfiets hoeft nooit te worden schoongemaakt! Niet door jou, althans.

Dit alles maakt de huurfiets de enige echte All Terrain Bike. Vandaar ook dat ik vandaag de kletsnatte kasseien van Metz bereed op dit type tweewieler. Ik had toevallig een paar loze uurtjes daar en gezien de Fransen een van hun vele feestjes vierden, was er verder weinig te beleven. Wel een mooie stad, ook in de regen. Het park, La Moselle, een paar korte, steile klimmetjes en de kinderkopjes in het centrum. Kost je vijf Euro. Heb je krap één glas Gewurtztraminer voor. Of Riesling.

Ulli

Nee, een andere Duitser: Ulrich Schoberer. Die heeft in 1986 een apparaatje uitgevonden dat uitgroeide tot het belangrijkste trainingsgereedschap van renners als Lance Armstrong, Jan Ullrich, Paolo Bettini, Erik Zabel, Mario Cippolini. En nu heb ik er ook één, want wat DHL niet lukte in 4 maanden, deed UPS in 3 dagen: Het bezorgen van een SRM powermeter. Daarvan ga ik niet zo snel fietsen als Lance Armstrong, Jan Ullrich, Paolo Bettini, Erik Zabel of Mario Cippolini. Maar ik kan wel bijna net zo slim gaan trainen. Buiten dat, ik vind het een ontzettend gaaf ding.
Op dit moment wordt in Heerlen mijn nieuwe Canyon frame opgebouwd, en daar komt dan de powermeter op. Kan ik nog mooi een week of 2 á 3 aan de getalletjes wennen voor ik de berg opga. DHL, bedankt!

Voor degenen die nog niet snappen hoe essentieel en onmisbaar een powermeter is voor een gelukkig en succesvol bestaan, onthoudt dit:
The difference between men and boys, is the price of their toys.

P.S. Ondertussen train ik ook nog.