Ik mag weer

Dat Alpe d'HuZes, dat was toch voorbij?

Was het maar waar. Voor veel mensen begint het elke dag opnieuw. Vorige week vertelde Alpe d'HuZes-boegbeeld Peter Kapitein me dat het voor hem op 8 Maart weer begint. Stamcel transplantatie, wist ik niks van. Nu een klein beetje. Peter gaat dit jaar overleven. Wij mogen fietsen.

Acht keer Alpe D'Huez, hoe train je daarvoor?
Vaak en veel. Dat vat het wel redelijk samen. De rest zijn details. Details waar ik met gemak urenlang over kan zeuren, maar dan komt er van dat trainen weinig terecht. Heb ik mooi een excuus voor het late tijdstip van deze eerste updeet, want de training is toch echt op 1 Januari serieus begonnen. Met een hardnekkige verkoudheid, weliswaar, maar de 6e zat ik toch weer op de fiets voor een voorzichtig ritje van 2 uur. Dat ging goed, en drie dagen later volgde een wat minder voorzichtige rit van 5 uur. De beloning was een stevige dip. Nog niet halverwege de geplande route was het leuke er wel vanaf, maar het idee van omkeren dat ineens opkwam irriteerde me, dus ik reed door. Een half uur later voelde ik me weer prima en heb genoten van de resterende uren. Vreemd is dat, hoe je kan herstellen tijdens het fietsen. En dat zonder Cup-A-Soup.

Goed doorgetraind de afgelopen weken. De laatste was er één van 17 uur totaal. Erg tevreden. Ook de afwezigheid van regen wordt gewaardeerd. Ik heb al 10 dagen mijn fiets niet gewassen. Nu vraag ik er natuurlijk om: morgen staat een rit van 5 uur op het programma.