Alweer weken geleden, maar nog vers in het geheugen. Misschien was het bij terugkomst zo vers dat er van schrijven even niks kwam. Noem het luiheid, maar een beetje nuanceren kan geen kwaad, want heilige poep, wat heb ik het koud gehad. Terug in nederland was ik een weekje van de kaart. Als iemand op dit moment denkt een rode draad in mijn fietsverhalen te ontdekken, dan is dat onzin. Het is wel vreemd om een paar duizend kilometer naar het zuiden af te zakken en dan op een vulkaan in de Atlantische oceaan de Echte Kou te ontdekken. Of misschien is het niet zo raar, als je even nadenkt.
Tenerife is een schitterend eiland en een perfekte plaats om Nederlandse winter (of klimaat in het algemeen) te ontvluchten. De zuidkust is het zonnigste, droogste deel. Daar vind je dus ook de meeste toeristen. De Noordkust heeft de mooiste natuur, meer bewolking en wat vaker regen, maar ook het hele jaar door een prettige temperatuur. Echter, ik kwam niet voor kust, want die heb ik in Haarlem ook naast de deur. Ik kwam voor de oorzaak van het verschil tussen Noord en Zuid; El Teide (rechtsboven zie je zijn voet onder de bewolking uitsteken). De vulkaan die het eiland vormt is met 3800 meter de hoogste berg van Spanje. Het asfalt gaat van zeenivo tot 2300 meter. Langer klimmen kun je vrijwel nergens. 40 kilometer non-stop omhoog, dat leek me wel wat. En dat was het ook.
De Keuterberg is een mietje
Vanuit hotel Chimisay in het centrum van Puerto de la Cruz was het even zoeken naar de berg, of althans, de juiste route. "De beklimming van de Teide is eindeloos, maar zeer constant en nergens echt steil." Uh-huh. Na wat steigend zig-zaggen moest de hoofdweg naar de top ergens rechts van me liggen. Ik sla een weg in en het wordt zwaar. Terugschakelen. Mijn voorwiel komt even los. Ik ga staan en bedenk te laat dat ik beter wat meer had kunnen terugschakelen. Geeft niks, ik blijk al op het kleinste verzet te rijden. Stampen is een beter woord. Dit kan je echt geen weg meer noemen. Blik op de powermeter; 430 Watt en 9 Kmh. 34/27 is te groot... Ik schiet in een lach die niemand ziet. Maakt niet uit, de mensen denken toch al dat ik gek ben om deze weg omhoog te nemen. Ik ga er maar van uit dat de claxons bedoeld zijn om me aan te moedigen. Ik moet nog 35 kilometer klimmen en wil het wat rustiger aandoen, maar dat kan niet, want dan val ik om.
Eenmaal op de hoofdweg begint het: Glimlachklimmen. Heerlijk tempo omhoog. Bordjes 1100m, 1300m, 1500m, zie mijn adem. 1600m. Tikkie fris. SRM legt uit: 5degC. Rij ondertussen nog een wolk in. Mooiwis. Kouddalen. Weer dezelfde bordjes en ik tel af in omgekeerde volgorde. Windvest, armstukken en de gratis hotelkaart onder mijn shirt, toch koud. Het begint te regenen, ik zie er de lol niet van in en het stopt dan ook direkt. Ik daal het eerste restaurant in. Ze hebben er Cafe Grande en een haard met veel te weinig hout op het vuur. De gokkast is net zo warm. Zou me dat anders ook zijn opgevallen? Verder, naar beneden en de warmte. Kleine 3 uur, en ik weet weer waarom klimmen zo leuk is, ik kan het alleen nog steeds niet uitleggen.
Picos del Teide
Maar het moet natuurlijk helemaal omhoog. Ongeveer halverwege ziet dat er zo uit. Een stille, koude, kleine wereld. Ademhaling, druppels. Optimistische bordjes kondigen weidse vistas aan. Ik geloof het vast, maar niet vandaag.
En ook niet morgen, want dan veranderd op dezelfde plaats de wereld in dit. Nog kleiner, meer druppels. Mijn achterwiel begint mijn reet te besproeien, maar ik wordt niet koud, alleen wat moe. Ik weet nu wat er boven wacht. De top van de berg is een stenen toren, midden in de vlakte van een reusachtige krater. De weg valt over de rand van de krater en de wereld veranderd opnieuw, en goed. Wolken weg, regen weg, zon op mijn zeiknatte kop. En het uitzicht. Na de bemoste bomen en druipende varens rij ik plotseling in een woestijn. Ik ga zitten en word droog en warm met kippevel, op 2300 meter.
Maar de wolken zijn vanacht de krater binnengevallen en dus blijf ik vandaag nat. De blower in het toilet van een restaurantje is geen goed alternatief. La Esperanza, 45 kilometer afdalen, het regent en de temperatuur is 4 graden Celsius.
Volgend jaar pak ik de zuidkant.
1 opmerking:
veel geleerd
Een reactie posten